JORIS LUYENDIJK boeken bij Artiest.nu

Offerte aanvragen

Antropoloog en journalist met als specialismen de Arabische, islamitische en financiële wereld.

Tarief

Op aanvraag

Algemene informatie

De journalist met als specialisatie de Arabische en islamitische wereld riep zichzelf uit tot speciale correspondent elektrische auto’s en onderzoekt de laatste jaren met name de financiële wereld. De politicoloog en antropoloog won diverse prijzen voor zijn boek ‘Het zijn net mensen’, over de onmogelijkheid van onafhankelijke journalistiek in het Midden-Oosten. Tegenwoordig beschrijft hij met name de financiële wereld vanuit antropologisch perspectief. Hij werkte hiervoor ook enkele jaren voor The Guardian in Londen. In 2017 publiceerde hij zijn ervaringen met bankiers en de bankenwereld in ‘Dit kan niet waar zijn’. Joris heeft een schat aan ervaring om uit te putten en is dan ook enorm boeiend als spreker.

Biografie

Joris Luyendijk (Amsterdam, 1971) is een Nederlandse journalist, gespecialiseerd in de Arabische en Islamitische wereld. Joris werd bekend als verslaggever vanuit diverse standplaatsen in het Midden-Oosten. Joris volgde het Gemeentelijk Gymnasium Hilversum en studeerde politicologie, geschiedenis, Arabische en religieuze antropologie in Amsterdam, Kansas (Verenigde Staten) en Caïro (Egypte). Zijn studietijd in Caïro in 1995 leverde het boek ‘Een goede man slaat soms zijn vrouw’ op en een doctoraal religieuze antropologie met specialisatie Arabische wereld. Daarna werd hij, tussen 1998 en 2003, correspondent voor de Volkskrant en Radio 1 in achtereenvolgens Caïro, Beiroet en Oost-Jeruzalem, later ook voor NRC Handelsblad en de NOS. In maart 2001 publiceerde hij ‘Een tipje van de sluier’, nog voordat het verband tussen Islamisme en terrorisme een breed punt van discussie werd. “‘Een tipje van de sluier’ verkocht dan ook voor geen meter, totdat op 11 september 2001 Al-Qaida mij te hulp schoot”, aldus Joris.
In 2006 en 2007 presenteerde Luyendijk het VPRO-interviewprogramma Zomergasten. Winter 2007-2008 presenteerde hij Wintergasten bij de VPRO, de winterse tegenhanger van Zomergasten, waarvoor hij sprak met Naomi Klein, Desmond Tutu en Garri Kasparov. In de winter van 2008 – 2009 presenteerde hij wederom Wintergasten met deze keer als gasten: Isabel Allende, Jeffrey Sachs en Tariq Ramadan. Luyendijk, die sinds 2007 incidenteel Met het oog op morgen presenteerde, is vanaf 8 maart 2010 vaste presentator van de maandageditie van dit radioprogramma. In het voorjaar van 2010 bekleedde Luyendijk de Leonardoleerstoel aan de Universiteit van Tilburg. Samen met een aantal studenten wordt er een journalistieke weblog bijgehouden en zetten ze zich in voor duurzaamheid op de campus.
In 2010 werd hij gevraagd om een maand mee te lopen op het Binnenhof in Den Haag. Daar kwam het boek ‘Je hebt het niet van mij, maar…’ uit voort.
Tegenwoordig beschrijft hij met name de financiële wereld vanuit antropologisch perspectief. Hij werkte hiervoor ook enkele jaren voor The Guardian in Londen. In 2017 publiceerde hij zijn ervaringen met bankiers en de bankenwereld in ‘Dit kan niet waar zijn’. Joris heeft een schat aan ervaring om uit te putten en is dan ook enorm boeiend als spreker.

Overige informatie

Joris Luyendijk: Zakendoen met moreel kompas (Aanrader!)

Discografie/Publicaties

1998: Een goede man slaat soms zijn vrouw
2001: Een tipje van de sluier (Islam voor beginners)
2006: Het zijn net mensen (Beelden uit het Midden-Oosten)
2008: Het maakbare nieuws (Antwoord op Joris Luyendijk) (medewerking)
2010: Je hebt het niet van mij, maar… (Een maand aan het binnenhof)
2017: Kunnen we praten
2017: Dit kan niet waar zijn (Onder bankiers)

Behaalde prijzen

In april 2002 ontving Joris de award Het Gouden Pennetje voor zijn berichtgeving vanuit het Midden-Oosten na de aanslagen van 11 september. Over zijn ervaringen als journalist in het Midden-Oosten schreef hij het boek ‘Het zijn net mensen’. Dit boek gaat over de onmogelijkheid van goede, objectieve journalistieke berichtgeving in het Midden-Oosten. De problemen die hij beschrijft gaan tevens over de onmogelijkheid van vrijuit spreken in dictaturen en de kracht van propaganda. Hiervoor ontving hij in 2006 de Dick Scherpenzeelprijs en in 2007 de NS Publieksprijs.